Frankenstein czy gitara doskonała? Fender Acoustasonic

Frankenstein czy gitara doskonała?

Wszystko o gitarze Fender Acoustasonic Player Telecaster z punktu widzenia użytkownika.

Fender Acoustasonic Player Telecaster już na pierwszy rzut oka przykuwa naszą uwagę. Jest to instrument nietuzinkowy z dwóch powodów. Pierwszy to nawiązanie do klasyki, czyli jednej z najpopularniejszych gitar jakim niewątpliwie jest Telecaster, a drugi z powodów to niejednoznaczne zastosowanie brzmieniowe. Może się wydawać, że instrument jest hybrydą gitary akustycznej (ze względu na otwór rezonansowy) z gitarą elektryczną. I nie chodzi tu tylko o kształt, ale i o przetwornik magnetyczny zamontowany blisko (mostka).
Niech was jednak nie zwiedzie intuicja. Niestety albo „stety” (co postaram się Wam udowodnić w dalszej części tekstu) nie jest to gitara akustyczna i elektryczna w jednej konstrukcyjnie obudowie, ale zupełnie inny rodzaj instrumentu. Mimo, że na przełomie dziesięcioleci powstało sporo tego rozwiązań na rynku gitarowym, to jednak Fenderowi jako pierwszemu udało się stworzyć (nie boję się użyć tego słowa) „NOWĄ” innowacyjną i w pewnym sensie unikatowo brzmiącą gitarę!
Zanim napiszę moje spostrzeżenia jako użytkownik, bo tak, zakochałem się w tej gitarze i została ze mną po ostatnim teście jaki nagrywałem na Guitar Center TV , to pochylę się nieco nad budową i specyfikacją.

Korpus lub body (jak wolicie) tej gitary został wykonany z mahoniu. Naklejono na niego świerkowy top a całość ubrano w kształt tradycyjnego Telecastera, jednak konstrukcyjnie zmieniono je w pudło rezonansowe. Mahoniowy gryf o profilu Deep "C" z palisandrową podstrunnicą i progami Narrow Tall kształtem wyjęty jest żywcem z gitary elektrycznej, pozostając jednak przy typowo akustycznym radiusie podstrunnicy czyli dwunastu calach. Podstrunnica wykonana jest z palisandru o bardzo ładnym ciemnym odcieniu. Progi dopracowane są wzorowo pod każdym względem. Za samo brzmienie, prócz „pudła” rezonansowego, odpowiada konfiguracja dwóch przetworników Under-Saddle Piezo oraz singiel N4 Magnetic. Za sterowanie całą elektroniką odpowiedzialny jest trójpozycyjny przełącznik, który pozwala na zmianę między tonami akustycznymi i elektrycznymi (lecz nie do końca o to w tym chodzi). Warto doprecyzować na czym polega zestawienie tych przetworników w duet. Z mojego doświadczenia z tą gitarą mogę stwierdzić, że sam przetwornik magnetyczny, którego możemy domiksować (blendować z piezo) za pomocą potencjometru tegoż przetwornika sprawia, że dźwięk z typowego jasnego piezo robi się nasycony, ciepły, okrągły i pełny. W skrócie można w prostych słowach napisać, że przełączając pozycję switcha „ w dół” otrzymujemy bardziej elektryczny sound a przełączając w górę „akustyczny”.
Gitara posiada również rozwiązanie z amerykańskich Fenderów. Mianowicie śrubę regulującą kąt gryfu znajdującą się w oczku nawierconym w blaszce, która razem z czterema wkrętami łączy gryf z korpusem. Jest to fantastyczne rozwiązanie pozwalające na dopracowanie kąta gryfu pod odpowiednie naprężenia i rodzaj strun, a co za tym idzie mające nawet wpływ na obniżenie akcji. To jakby nie patrzeć gitara nastawiona na akustyczny sound, więc posiada prosty most przyklejony bezpośrednio na korpus. Sprawia to, że regulacje wysokości strun są możliwe tylko przez podpiłowywanie wkładki z tworzywa w mostku, lub właśnie regulując w prosty sposób kąt gryfu za pomocą tej śruby. Ale o to bym się nie obawiał, gdyż sprawdziłem kilka egzemplarzy, i wszystkie były rewelacyjnie wyregulowane i przygotowane do gry. W zestawie dostajemy również profesjonalny i bardzo ładnie zaprojektowany gruby pokrowiec, w którym nie obawiałbym się o bezpieczeństwo tego instrumentu.

A teraz czas na moje odczucia jako użytkownika, tego ślicznego jakby nie patrzeć instrumentu. Manualnie gitara nie odstaje od zawodowych gitar elektrycznych. Gra się na niej absolutnie fantastycznie, łatwo i z polotem. Samo chwycenie jej w ręce sprawia, że uśmiech maluje się na twarzy. Stymuluje też do dotykania innych sfer muzycznych i dzięki niej "zajawiłem się" na nowo jazzem i gypsy jazzem. Wiem wiem. To przecież nie jest gitara do tego typu muzyki. Ale kto tak twierdzi? Jazzowe frazy na tym instrumencie brzmią wybitnie stylowo, a łatwość posługiwania się nim sprawia, że śmiało możecie poznawać i wprowadzać w życie zaawansowane trudne patenty właśnie takie jak zagrywki gypsy jazz. Jako instrument akompaniujący potrafi zagrać akustycznym tonem, właśnie dzięki (wbrew pozorom) przetwornikowi magnetycznemu. Lecz nie liczcie na to, że usłyszycie niesamowicie pełny sound jak w gitarze z pudłem rezonansowym typu jumbo. Ten instrument brzmi specyficznie i daje muzykowi wiele możliwości poznawania gitary jako instrumentu na nowo. W trzeciej pozycji przełącznika (pozycja bliżej gryfu) z maksymalnie domiksowanym przetwornikiem N4 rewelacyjnie sprawdzi się z innymi instrumentami, dając nam komfort brzmienia prawdziwego, lecz jednak odchudzonego akustyka. W miarę jak ściągamy potencjometr od „magnetyka” brzmienie zmierza powoli w stronę piezo i staje się jaśniejsze i pozbawione niskich pasm, co wbrew pozorom idealnie działa w miksie i nawiązuje w stronę gitar country. Pozycja druga to hybryda gitary akustycznej z elektryczną. Brzmi bardzo klarownie. Brzmienie jest bardzo użyteczne z fajnym środkowym pasmem oraz zabrudzonymi częstotliwościami. Natomiast pozycja pierwsza to już gitara elektryczna. Jednak nie można się łudzić. To nie jest typowy elektryk z dwóch bardzo prostych przyczyn. Po pierwsze ma założone struny do gitary akustycznej co ma olbrzymi wpływ na samo brzmienie, a po drugie ma pudło rezonansowe oraz cienkie ścianki pudła bez klocka przez środek korpusu jak w gitarach hollow body. Przez to, nawet na przetworniku magnetycznym usłyszymy zabarwienie gitary akustycznej, lecz to może być tylko na plus. Crunchowe i lżej przesterowane brzmienia nabywają zupełnie innego kolorytu, a sam sound nie jest płaski jak w gitarze elektrycznej. Ciężko to opisać czy zaprezentować. Najlepiej pobyć z tą gitarą trochę czasu sam na sam.

Pojawia się zatem pytanie: Dla kogo został zaprojektowany ten instrument? Czy dla gitarzystów akustycznych, a może elektrycznych by uprościć im nagrywanie i granie live gitar akustycznych? Odpowiedź nie jest jednoznaczna. Myślę, że najlepiej podejść do tej gitary jako do zupełnie nowego rozdania w brzmieniu. Niby śmiało możemy zastępować nim gitarę akustyczną i to z powodzeniem do nagrań czy live, lecz dostajemy o wiele więcej. Brzmienia są bardzo użyteczne w nagraniach a jakość wykonania i grywalność sprawia, że śmiało mogę polecić ją każdemu gitarzyście, który otwarty jest na różne stylistyki muzyczne, pracuje sporo w studiu nagrań lub po prostu kocha nowinki i pragnie nowych brzmieniowych doświadczeń muzycznych!

Pozdrawiam serdecznie Tomek Andrzejewski.